DOM POMOCY SPOŁECZNEJ

Historia Domu rozpoczęła się w połowie XIX w., kiedy na skutek coraz większej ilości osieroconych dzieci rząd pruski postanowił utworzyć 3 nowe ewangelickie domy sierot. W tygodniku powiatu pleszewskiego Wohenblatt nr 19 z dnia 10 maja 1854 roku pojawiła się informacja o powstaniu w Pleszewie "Rettunghaus'u" (Dom Pomocy ew. Dom Wychowawczy), który oprócz powiatu pleszewskiego miał obejmować 5 sąsiednich powiatów.

W dniu 18 sierpnia 1854 r. utworzono pierwszy w Pleszewie ewangelicki Dom Pomocy dla chłopców, którego kierownikiem został ówczesny pastor karol Strecker. W osiem lat później 8 sierpnia 1862 r. oddano podobny dom dla dziewcząt. na początku XX w. w 1905 r. kierownikiem został pastor Jost z Sobótki, który rozbudował zakład. Od 1932 r. kierownikiem został pastor Joachim Scholz. W tym czasie oprócz chłopców i dziewcząt były domy dla kobiet, mężczyzn, starców, niedorozwiniętych, umysłowo chorych, ociemniałych i kalek. Władzę nadzorcza sprawowało państwo, a bliższy zarząd należał do kuratorium wybieranego przez organy gminy wyznaniowej ewangelicko-zjednoczonej w Pleszewie.

Głównym motywem działalności była chrześcijańska zasada miłosierdzia. W latach 1938-39 w obiektach przy ul. Malińskiej 24 i obecnym Placu Wolności im. jana Pawła II 5 przebywało 151 pensjonariuszy. W czasie wojny Zakłady im. Josta-Streckera przejęły katolicki Dom Sierot przy ul. Podgórnej 14. W dniu 21 stycznia 1945 r. pastor Scholz wraz z rodziną opuścił Pleszew i wyjechał do Niemiec gdzie prowadził zakład podobnego typu. Po wojnie dwukrotnie odwiedził Pleszew, a do dzisiaj utrzymany jest kontakt z jego rodziną.

24 stycznia 1945 r. Dom przejęło społeczeństwo pleszewskie. Pierwszym polskim kierownikiem został Kazimierz Nowaczyk. Początkowo Dom nosił nazwę Dom Opieki dla Dorosłych w Pleszewie, a później Państwowy Dom Rencistów. Przebywali w nim ludzie samotni z całej Polski okaleczeni przez wojnie psychicznie i fizycznie. Po śmierci Kazimierza Nowaczyka w 1953 r. kierownictwo przejęła jego żona maria, która zasłynęła z wzorowego prowadzenia Domu, co potwierdziły przeprowadzone kontrole. W 1966 r. kierownikiem został Ignacy Jachimiak były przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w Pleszewie, który przeprowadził elementarne prace remontowe w celu utrzymania sprawności technicznej pomieszczeń dla 250 mieszkańców. Jego następca Henryk Mietlicki kierował Domem tylko przez dwa miesiące. Po nim do "rządzenia" powróciły kobiety: Henryka Staszak, a od września 1969 r. Małgorzata Staszewska, która rozwinęła zycie kulturalne Domu, przebudowała budynki gospodarcze i utworzyła pralnię. Jej następca - Jan Banaszyński urządził Dom Dziennego Pobytu w starej zniszczonej sali widowiskowej przy ul. Podgórnej 2.

W lipcu 1978 r Dom przestał być samodzielną placówką i podlegał dyrektorowi Zespołu Opieki Zdrowotnej w Pleszewie. Od lutego 1981 r. Dom stał się znowu jednostka samodzielną i przyjął nazwą Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Przewlekle Chorych. wzrosło zapotrzebowanie na średni i niższy personel medyczny oraz rehabilitacyjny. Dyrektor Jan Rybak otworzył gabinet rehabilitacji, a jego następca Henryk Grotowski rozpoczął remont oddziału I.

Od dnia 1 marca 1986 r. funkcję dyrektora przejął Mieczysław Kołtuniewski, który zmienił koncepcje prac remontowo-modernizacyjnych, przeprowadzając je w czterech etapach. Pierwszy dotyczył remontu kapitalnego obiektów oddziału I, w wyniku którego oddano do użytku kotłownię, kuchnię, stołówkę i zaplecze magazynowe. Drugi etap remontu pozwolił na pozyskanie 42 nowych miejsc dla mieszkańców. Trzeci etap to kolejne, nowe miejsca wraz z łazienkami i pokojem gościnnym, jak również gabinet dentystyczny, rehabilitacyjny, lekarski i zabiegowy oraz świetlice, pokoje pielęgniarek, salowych, pokój przyjęć pensjonariuszy, biuro pracowników socjalnych oraz nowa portiernia. czwarty etap remontu dotyczył obiektów przy ul. Malińskiej i Podgórnej, w wyniku którego oddano do użytku pokoje mieszkalne oraz zaplecze sanitarne. Zagospodarowano również tereny zielone przy oddziale II na cele rekreacyjne, urządzając kręgielnie, kort tenisowy i plac szachowy.

W latach 1995-98 jako organ założycielski Domu występował Wojewoda Kaliski, a w jego imieniu wszystkie czynności wykonywał Wojewódzki Zespół Pomocy Społecznej w Kaliszu. Statut Domu z 1997 r. wprowadził podział wewnętrzny placówki na część dla osób dorosłych obojga płci przewlekle somatycznie chorych i drugą dla przewlekle psychicznie chorych mężczyzn, których stan zdrowia nie wymaga leczenia szpitalnego. Od 1992 r. w strukturach Domu jako filia działał Dzienny Ośrodek Adaptacyjny zajmujący się praca na rzecz dzieci niepełnosprawnych.

W 1999 r., wraz z reaktywowaniem powiatów, Dom został przejęty przez samorząd powiatowy, a jego organem założycielskim został Starosta powiatu pleszewskiego Dom otrzymał nowy Statut dostosowany do zachodzących zmian. Ze struktur Domu wyłączono Dzienny Ośrodek Adaptacyjny przejęty przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie. W 2002 r. powiat pleszewski otrzymał zezwolenie na prowadzenie Domu przeznaczonego dla osób przewlekle somatycznie chorych (179 miejsc) oraz dla osób przewlekle psychicznie chorych (90 miejsc).

Dążąc do osiągnięcia standardu w roku 2000 oddano do dyspozycji mieszkańców pomieszczenia rehabilitacyjne wyposażone w sprzęt wysokiej klasy (oddział I). W 2001 r. oddano do użytku kolejne pomieszczenia: sale rehabilitacyjną, kawiarnię, palarnię, wyłożono kostka polbrukową wewnętrzne drogi i chodniki przy zespole budynków przy Placu Wolności 5, wykonano podjazdy dla wózków inwalidzkich likwidując bariery architektoniczne. W 2002 r. w ramach własnych środków oddano do użytku mieszkańców windę osobową w budynku oddziału I, a w 2003 r. wykonano szyb i zamontowano windę osobową dla mieszkańców oraz dobudowano klatkę schodową w budynku przy ul. Malińskiej. Przebudowano i zmodernizowano trzy kotłownie, zmieniając system grzewczy na gazowy. Przebudowano i naprawiono drogi wewnątrzzakładowe, przystąpiono do remontu sali przy ul. Podgórnej 2, której uroczyste otwarcie miało miejsce w dniu 14 lipca 2004 r. (Rocznik Pleszewski 2004 - Bogdan Jedrasiak).